Istorija

Rumenka se prvi put pominje 1237. U selu postoje srpska pravoslavna crkva iz 17. veka

Selo se od Novog Sada nalazi na udaljenosti od 10 kilometara. Ali im se table opasno primiču. Sada ih deli manje od tri kilometra. I upravo to određuje sudbinu Rumenke

Umesto uvoda

Mađarski kralj Bela IV, dekretom od 24. jula 1237. godine, Rumenku koja je do tada bila u posedu okruga grada Bača daruje katoličkom cistercitskom monaškom redu iz Petrovaradina, kao posed za njihovu opatiju.  Petrovaradinska opatija je, po Beli IV, nazvana Belakut, što znači Belin studenac, a Piroš odnosno Rumenka, pripadaće joj sve do početka 16. veka i turskog osvajanja Vojvodine. To je prvi pisani dokaz u kom se Rumenka pominje.

Nekoliko godina nakon naseljavanja Srba, tačnije 1702. godine, stanovništvo je ovde izgradilo prvi pravoslavni hram. Naseljavanje Mađara u Rumenku dogodilo se 1786. godine, u dve faze: u junu i u oktobru. U Rumenci je 1790. godine živelo 557 Mađara i 552 Srba. Danas Srbi čine preko 75 odsto stanovnika sela.

Postoje dve legende o nastanku imena Rumenka, odnosno u prvobitnom obliku – Piroš. Jedna govori o tome da su polja oko Rumenke bila puna bulki i da se cela okolina tadašnjeg naselja crvenila. Druga legenda kaže da je oko Rumenke bilo mnogo trske, pošto je bilo močvarno zemljište, i da se nebo crvenilo od plamena kada su meštani spaljivali trsku želeći da prošire obradive površine. Godine 1922. Piroš je postao Rumenka.

U periodu od 1871. do 1875. godine kopa se kanal od Malog Stapara do Novog Sada, koji se severno od Rumenke uliva u Dunav.

Sudbinu Rumenke diktira izuzetan geografski položaj. Formalno, od Novog sada je udaljena 10 kilometra. Zvuči gotovo kao anegdota podatak da od „table do table“ između sela i najvećeg vojvođanskog grada ima nepuna tri kilometra!

Kroz atar Rumenke prolaze delovi trase železničke pruge Beograd – Novi Sad – Subotica i auto-puta Beograd – Novi Sad – Subotica. Kroz centar naselja prolaze dva regionalna puta: Novi Sad – Odžaci (R-102) i put Novi Sad – Vrbas (R-127).

Rumenka ima osmorazrednu Osnovnu školu „Sveti Sava“, biblioteku,  ambulantu sa apotekom, pijacu i sportsku halu… Zapravo, ima gotovo sve. Većina Rumenčana zaposlena je u Novom Sadu, a poljoprivredom se bavi kao dopunskom delatnošću. Sve u svemu, ne čudi podatak da je početkom devedesetih selo imalo 2.500 stanovnika, a danas – ne manje od 8.000! Uostalom, pristojnija kuća se u Rumenki ne može kupiti za manje od 45.000 evra, za šta se u nekim vojvođanskim selima mogu pazariti čitave ulice. Jutro zemlje u ovdašnjem ataru kreće se od 8.000 do 10.000 evra. Da je jeftino, nije. Ali da vredi – vredi.